Помандюкивать
(Pomandyukivat)- Hafifçe azarlamak, söylenmek, sitem etmek: Birine karşı hafif sitemde bulunmak, küçük kusurlarından dolayı nazikçe eleştirmek veya sürekli homurdanmak.
1. Örnek Cümle:- Мать помандюкивала сыну за беспорядок в комнате. [mat pa-man-dju-ki-va-la sı-nu za bis-pa-rya-dak v kom-na-tye]
- Anne oğluna odasındaki dağınıklıktan dolayı hafifçe söylenirdi.
2. Örnek Cümle:- Дед всю жизнь помандюкивал на советскую власть, но по тихому. [dyet fsyu jizn' pa-man-dju-ki-val na sa-vyet-sku-yu vlast', no pa ti-ha-mu]
- Dede hayatı boyunca Sovyet yönetimine söylenir dururdu ama sessizce.
3. Örnek Cümle:- Хватит уже помандюкивать, сделай что-нибудь! [hva-tit u-je pa-man-dju-ki-vat', sdye-lay şto-ni-but']
- Yeter artık söylenmeyi, bir şeyler yap!
- Hafifçe/birazcık sikmek
- Ara sıra yarraklamak
1. KELİME VE FONETİK
Kiril Yazılışı: Помандюкивать
Latin Transkripsiyonu: Pomandyukivat
Okunuşu ve Vurgu: [pa-man-dju-ki-vat']
2. ETİMOLOJİK KÖKEN (KÖKENBİLİM)
Fiil olan 'помандюкивать' [pa-man-dju-ki-vat'], 'hafifçe azarlamak' veya 'sürekli söylenmek' anlamına gelen bitmemiş ve tekrarlayıcı bir eylemi ifade eder. Yapısı, 'biraz, hafifçe' anlamını veren 'по-' ön ekini, 'мандюк-' kökünü ve 'sürekli, ara sıra' anlamını taşıyan '-ивать' son ekini içerir. 'Мандюк' [mandyuk] kökü, erkek cinsel organı için kullanılan (örneğin 'хуй' [huy] ile eş anlamlı) eski veya bölgesel, oldukça kaba bir terimdir. Ancak, bu fiil içindeki kullanımı, ön ek 'по-' ve tekrarlayıcı son ek '-ивать' sayesinde orijinal kaba anlamını büyük ölçüde yitirerek yumuşamış ve neredeyse örtük bir hale gelmiştir. Bu tür fonetik deformasyon ve potansiyel olarak saldırgan köklerin yumuşatılması, Sannikov (1999) ve Elistratov (2000) tarafından incelenen Rus diline özgü 'dil oyunları'nın bir özelliğidir. Kelime böylece, alışılmış ancak çok da saldırgan olmayan bir hoşnutsuzluk veya şikayet ifadesi taşır.
3. SOSYOKÜLTÜREL BAĞLAM VE TARİHÇE
Bu fiil, Rusçanın gayriresmi ve günlük söz varlığının bir parçasıdır. Bireyin sık sık küçük şikayetlerde bulunduğunu, nazik eleştiriler yaptığını veya alçak sesle homurdandığını, ancak açıkça saldırgan veya çatışmacı bir dil kullanmadığını tanımlamak için kullanılır. Bir nevi pasif bir memnuniyetsizlik veya küçük kusurları sürekli bulma eğilimini ifade eder. Sert anlamda bir 'küfür' olarak kabul edilmez, daha ziyade şaka yollu veya hafif bir 'sitem' ya da 'homurdanma' biçimidir. Aile içinde (örneğin ebeveynin çocuğunu hafifçe azarlaması), arkadaşlar arasında veya hava durumu ya da politikacılar hakkında sürekli şikayet eden yaşlı insanları tanımlamak gibi çeşitli gayriresmi ortamlarda kullanılabilir. Temelindeki yumuşatılmış kaba kök, ifadeye ince, neredeyse ironik bir katman ekleyerek, hafif bir onaylamamayı betimlemenin belirgin bir 'argo' yolunu oluşturur. Bu durum, Levin (1986) tarafından ele alınan pasif-agresif yapılar ve Zemskaya (1996) tarafından incelenen Post-Sovyet dönemi dilsel değişimleri ile örtüşen, ifadelerin ince duygusal yükler taşıyabildiği dilsel stratejileri yansıtır.