Матерщинник
(Materşçinnik)- Küfürbaz, ağzı bozuk kişi, küfreden: Sürekli ağır küfürler eden ve bu eylemi alışkanlık haline getirmiş kişiyi tanımlayan kaba bir ifade.
1. Örnek Cümle:- Этот мужик такой матерщинник, без мата двух слов связать не может. [etat mu-jik ta-koy ma-ter-şçin-nik, byez ma-ta dvuh slov svya-zat' nye mo-jet]
- Bu herif o kadar küfürbaz ki, iki kelimeyi küfretmeden bir araya getiremiyor.
2. Örnek Cümle:- Не будь матерщинником, говори нормально. [nye bud' ma-ter-şçin-ni-kam, ga-va-ri nar-mal'-na]
- Küfürbaz olma, düzgün konuş.
- Küfürbaz kişi / Küfür eden kişi
1. KELİME VE FONETİK
Kiril Yazılışı: Матерщинник
Latin Transkripsiyonu: Materşçinnik
Okunuşu ve Vurgu: [ma-ter-şçin-nik]
2. ETİMOLOJİK KÖKEN (KÖKENBİLİM)
Kelime, Rusçada ağır küfür anlamına gelen 'küfürlü dil' kavramından ve 'küfretmek' fiili olan материться [ma-te-rit'-sya] fiilinden türemiştir. '-щинник' [şçin-nik] soneki, belirli bir eylemi veya özelliği sürekli olarak yapan kişileri belirtmek için kullanılır ve genellikle olumsuz veya aşırı bir nitelik taşır. Dolayısıyla, Матерщинник [ma-ter-şçin-nik], 'sürekli küfür eden kişi' anlamına gelir. Bu kelimenin kökeninde, Slav dillerindeki 'anne' anlamına gelen мать [mat'] kelimesiyle bir bağlantı olduğu düşünülür; zira birçok Slav küfüründe anneye yönelik aşağılamalar yaygındır (Uspensky, 1994).
3. SOSYOKÜLTÜREL BAĞLAM VE TARİHÇE
Матерщинник [ma-ter-şçin-nik] terimi, Rus toplumunda ağır ve müstehcen küfürleri sıkça kullanan kişileri tanımlar. Bu tür dil kullanımı, geleneksel olarak eğitimsizlikle, düşük sosyal statüyle veya belirli alt kültürlerle ilişkilendirilmiştir, özellikle de hapishane argosu (феня [fe-nya]) veya işçi sınıfı ortamlarıyla (Elistratov, 2000; Chalidze, 1977). Ancak, Sovyet sonrası dönemde ve genel olarak stresli veya gergin durumlarda, daha geniş bir sosyal yelpazedeki insanlar arasında da yaygınlaşmıştır (Zemskaya, 1996). Bir матерщинник [ma-ter-şçin-nik] olarak nitelendirilen kişi, genellikle dilbilgisel ve sosyal normlara karşı kasıtlı bir meydan okuma sergileyebilir veya basitçe kendini başka türlü ifade edemeyen biri olarak algılanabilir. Levin (1986) ve Plutser-Sarno (2005) gibi araştırmacılar, bu tür dilin sadece hakaret amaçlı olmadığını, aynı zamanda bir iletişim stratejisi, duygusal dışavurum aracı veya sosyal statü belirleyici bir faktör olarak da işlev görebileceğini belirtmişlerdir. Bu terim, bir kişinin dil kullanım alışkanlıklarını yargılayan veya eleştiren bir çağrışıma sahiptir.